Een e-mail sturen naar Aad? Zijn e-mail adres is aad@engelfriet.net
(klik op deze tekst om een voorgeadresseerde mail te openen)
Terug naar  het Engelfrieten overzicht

Naar beneden 

Het Rotterdammertje van Gemeentewerken Rotterdam

We beginnen met een citaat uit een van deze verhalen, dit verhaal en dat verhaal:

Dezelfde Rose stelde ooit het volgende voor:

rdammertjegw

G.W.
038

De door Rose ingestelde pet van Gemeentewerken,
met petband: het

Rotterdammertje

Groen - Wit - Groen

Veel verdienen
weinig doen

Rose stelde voor om de mannen van de Gemeentewerken voortaan met een onder≠scheidingsteken te begiftigen. Het was maar nederig, namelijk een groen-wit-groen bandje om de pet met een koperen nummerplaatje en de letters G.W., genoeg toch om de overheids≠dienaren reeds op enige afstand te doen herkennen. Ook het model van de pet was nauwkeurig voorgeschreven, zwart met hoge rand, een hoofddeksel dat in de wandeling het Rotterdam≠mertje heette.

In geen geval mocht het nummer op de rand van de pet rusten. De leverancier, die het Rotterdammertje volgens de regelen der kunst vervaardigen kon, was aangewezen, maar het personeel was verplicht tot aanschaffing voor eigen rekening.
Zo was het voorschrift. Een tikje soldaterij stak er wel achter. Het blijkt uit de bepaling, dat de mindere zijn meerdere moest groeten zowel in als buiten de dienst, terwijl nalatigen zouden worden gestraft. De eerste-luitenant der genie WiIlem Nicolaas Rose had ergens blijk≠baar een zacht plekje bewaard voor uniform en eerbewijzen.

Het schijnt dat het personeel aan≠vankelijk nogal ingenomen is geweest met het petbandje. Sommigen hadden er plezier in zaterdagsavonds met vrouwlief ter markt te gaan, getooid met een gloednieuw bandje en het koperen plaatje glanzend gepoetst.
Maar na verloop van tijd raakte de aardigheid eraf. Dan worden herhaaldelijk overtre≠dingen van de voorschriften geconstateerd en gestraft. Het bandje werd wel gedragen, maar bij voorkeur in de zak, wat de bedoeling natuurlijk niet was.

Tot deze veranderde houding schijnt de burgerij aanleiding gegeven te hebben, die op een onhebbelijke manier uiting gaf aan een ingeroest vooroordeel tegen overheidsdienaren. Wie op straat als man van de gemeente kenbaar was, liep altijd gevaar schimpscheuten te moeten incasseren.

Groen - wit - groen,

Veel verdienen,
weinig doen

was zo'n populair rijmpje, waarmee het "stadsvolk" getreiterd werd. Is het wonder, dat aldus van het herkenningsteken de aardigheid gauw af was en het petbandje tot een pestbandje werd?

Het strenge toezicht op de naleving van de voorschriften verslapte. Toch is in later tijd nog wel eens een poging gedaan de alreeds overleefde maatregel in volle strengheid toe te passen. De truc, om het bandje zo smoezelig te laten worden, dat het niet meer opviel werd verijdeld: iedere maand werd een nieuw exemplaar uitgereikt van het witste wit en zo groen als groen maar zijn kan.

Het hielp niet. Er kwam een tijd, dat de gewoonte om blootshoofd te lopen hoe langer hoe meer veld won. Wat nu? Een vindingrijk ploegbaas schijnt zijn mannen nog te hebben gelast het bandje om de hals te dragen als waren zij plotseling allen commandeurs in een of ridderorde.

Pas in 1939 zou het Rotterdam≠mertje komen te vervallen.......





Familiewapenklein
wat zijn we trots op ons familiewapen ...., beetje jaloers zeker ....


Terug naar de top





Last update :

17 Mei 2005