Uit een recent onderzoek is gebleken dat ongeveer 30 procent van de Nederlandse jongeren wel eens een aflevering van de gewelddadige en omstreden serie "Faces of death" heeft gezien. Deze serie laat op keiharde wijze executies, ongevallen en rampen zien. De situaties zijn zeer realistisch voorgesteld en zijn vaak ook echt gebeurd. De serie is een kassucces voor videotheken. de overheid heeft echter haar twijfels en wil de serie verbieden vanwege de schadelijke uitwerking ervan op de "tere kinderziel". De kernvraag is dan ook of de serie verboden moet worden.

De eerste schadelijke uitwerking op jongeren is het navolgingseffect. Veel (jonge) jongeren spelen vaak situaties na zoals ze deze op televisie hebben gezien. Van de serie "Power rangers" is bijvoorbeeld bekend dat zelfs kleuters al trapbewegingen naar elkaar maken. Het vastbinden van je kleine broertje op de keukenstoel om zo "elektrische stoeltje" te spelen lijkt misschien onschuldig, maar moet zeker niet worden onderschat. Kinderen gaan vaak steeds verder in hun spel.

De tweede schadelijke uitwerking is het generaliseringseffect. Omdat veel jongeren zovaak de gruwelijke beelden zien en ze vaak naspelen, zullen ze op den duur gewend raken aan zulke situaties. Dit is een zeer ernstig gevolg. Bij het journaal worden ook vaak gewelddadige beelden vertoond. Als je hieraan gewend raakt, doet het je dus ook niets meer. De walgelijke beelden van Joegoslavie, Liberia en China worden dan alledaagse gebeurtenissen. De jeugd zal hierdoor minder geinteresseerd zijn in het werkelijke nieuws en dus ook geen aktie ondernemen.

"Faces of death" is zeer gewelddadig. De gebeurtenissen zijn echter niet verzonnen, zoals bij de geweldexplosies van de heren Schwarzenegger en Stallone. Dit maakt dat er dus een commerciele uitbuiting plaatsvindt van mensen die geleden hebben. Dit gaat in tegen alle vormen wat betreft menswaardigheid. Hier scheiden dus de wegen van het journaal en de serie. Het journaal laat beelden zien om te informeren en te waarschuwen. "Faces of death" laat de beelden uitsluitend zien om te vermaken. Een verbod lijkt dus erg zinvol.

Twee groepen zullen hiertegen hevig protest aantekenen. Allereerst de commercielen: de producers, verhuurders en verkopers van de serie. Deze rioolratten van de media hebben echter geen enkel recht tot spreken. In onze samenleving wordt niet onderhandeld met boeven. Het is hier geen Servie. Ten tweede zullen de liberalen protesteren. De persvrijheid komt in het geding. "Faces of death" heeft echter niets met journalistiek te maken. De serie heeft ook absoluut geen toegevoegde waarde. Wie echt iets over de doodstraf wil weten, raadpleegt Amnesty International.

Buiten bovenstaande, weinig waardevolle, argumenten tegen een verbod is er nog een argument tegen. Een argument dat velen nooit onder ogen willen zien. Een probleem los je nooit op door het aanbod weg te nemen, maar de vraag. Bij een verbod zal de illegale versie spoedig op de markt verschijnen. De huidige situatie, met een filmkeuring (16 jr), is een goede situatie. Er zal wel een strikter toezicht moeten komen vamn de overheid. De overheid kan echter niet bij elke videotheek een BVD-er plaatsen.

"Faces of death" zal daarom een "demerit good" moeten worden, een goed dat de mensen niet wordt verboden, maar wordt ontraden, zoals sigaretten en benzine. Door bijvoorbeeld keiharde Postbus 51-spotjes kan je bewerkstelligen dat de serie sociaal onacceptabel wordt, net als roken.

De belangrijkste verantwoordelijkheid ligt echter bij de ouders. Zij horen werkelijk toe te zien op het gedrag op hun kroost. Ook hier geldt, beste ouders, dat je het probleem niet oplost door het wegnemen van het aanbod. Er is immers altijd wel een "fout" vriendje in de buurt.

"Faces of death" verbieden heeft dus weinig zin, ondanks de goede bedoelingen van velen en de slechte uitwerkingen van de serie op de jeugd. Waar het werkelijk om draait is het wegnemen van de vraag, om de serie sociaal onacceptabel te maken. De huidige filmkeuring kan dus gehandhaafd blijven. De overheid zal door "Faces of death" te bestempelen als demerit good een hoop kunnen doen. Uiteindelijk zijn echter de ouders verantwoordelijk, de "faces of dad" (and mum), zogezegd.

1996 RICHARD ENGELFRIET PRODUKTIES.