Binnenkort zullen op diverse plaatsen wel weer affiches verschijnen voor de EO landdagen, ook wel bekend als de EO-jongerendagen. In 1994 ben ik hier ook in hoogst eigen persoon geweest. Dit raad ik niemand aan en het waarom zal ik even uitleggen.

Een gedeelte van onze klas (including me) kreeg een hongaarse gast op bezoek. Nu leek het een aantal mensen leuk om hen gelijk (na een busreis van 26 uur!) mee te slepen naar de EO-landdag. Toen we in het stadion van FC Utrecht waren aangekomen, sliepen onze hongaarse vrienden al, maar dat deerde niet. Het stadion was inmiddels al helemaal omgebouwd. Ik dacht eerst dat dit voor het nieuwe concert van The Dire Straits was, maar de EO bleek hier achter te zitten. Het werd dus alleen maar dire straits (zoek dat maar 'ns op in je woordenboek). Via twee gigantische beeldschermen konden we de hele dag alles bijhouden.

De spanning stijgt. De ene wave volgt de andere op en het stadion wordt gevuld met zo'n 23.000 mensen. Dit zijn niet alleen jongeren, maar ook de hele familie is meegesleept. Veel mensen hebben spandoeken bij zich met teksten als: "You can't beat the blessing" (in Coca-Cola stijl), "I take a blind date in heaven" en ook de Jezus-fanclub was aanwezig met de meest afschuwelijke teksten. (Dit is overigens geen grap. De Jezus-fanclub bestaat echt.) Dan begint een duivelse stem een countdown. Als 'het' dan eindelijk begint, is het stadion door het dolle heen. Dan komt onze gastheer Bert "ik weet het beter" van Leeuwen het podium op. Het onderwerp van deze dag werd Maskers Af. Leuk bedacht, maar alle maskers bleven op die dag.

Ondertussen bleef het regenen. Fantastisch! Die zal ik even uitleggen. Toen Bert binnenkwam, begon hij met een gebed. Er werd gebeden of het nou mocht ophouden met regenen. Helaas, God had wel wat belangrijkers te doen dan een stel Clearasil-jongeren een droog en beschermd gevoel te geven, en dus bleef het regenen. Grappig was trouwens dat er in het gebed helemaal niet gesproken werd over de halve wereld die ligt te sterven, maar alleen over de EO-luitjes. Mijn oogkleppen-theorie over de EO werd weer bevestigd.

Dan was er nog een soort van preek van een geflipte vent (wiens naam ik al ben vergeten) over Jona in de walvis. Iedereen moest zich toch maar gauw laten opslokken door de befaamde walvis, dan kwam het wel goed. En ik altijd maar denken dat dat verhaal figuurlijk was bedoeld. Foei, Richard, wat ongelovig. Dan komt Henk "fifty-fifty" Binnendijk (dat is zo'n beetje de Rob Out van de EO) het podium op. Hij begint ook over maskers af en schildert iedereen daarbij af als slakken die hun huisje moesten afdoen. Zo kun je je beter openstellen en dus beter luisteren naar de EO. Binnendijk gaat nog verder en hoopt dat wij allen onze eigen wil uitschakelen zodat we met een goed gevoel (welk gevoel, dat is dan toch weg) verder kunnen. Aangezien iedereen minus ik het daar toch allang mee eens was, krijgt ook Henkie! Henkie! Henkieieieie! een staande ovatie.

Tussen de vele zeer zinvolle (?) geslaagde pogingen tot indoctrinatie wordt er ook nog gezongen. Of liever gezegd: geschreeuwd. Onder het motto "wat ze bij het voetballen kunnen, kunnen wij harder" werd menig carnavalskraker (dit bleek overigens een godsdienstig lied te zijn) ten gehore gebracht. U zult begrijpen dat zo'n liedje evenveel diepgang heeft als het haar van Kees Jansma. Hier werd natuurlijk ook vrolijk bij geklapt. De absolute hit was het EO-pizzalied (effe wachte...) De Heer Regeert. Keer op keer werd dit luid gescandeerd met een geklap dat niet had misstaan tijdens Queen's "Radio GaGa".

Als iedereen dan eindelijk schor is, is er pauze. Maar van "zo, nu eerst een Bavaria" was geen sprake. Buiten het stadion bleek dat men toch Mattheus 21:12-14 wat zorgvuldiger had moeten lezen. Een gigantische handel is ontstaan. Gelukkig is er ook nog een gereformeerde frietbakker die een kwartje van elk patatje oorlog aan de straatkinderen van Rio geeft (en 9 kwartjes aan zijn eigen goede doel). Dit was overigens voor de pauze al aangekondigd. Toen de beelden van de straatkinderen verschenen, begon iedereen ineens heel zielig "aahhhhh..." te roepen. Het bleef hier verder bij, niemand gaat natuurlijk geld uit geven aan heidenen, ze zijn nog aan de drugs ook, zeg! Maar dan: signa inferre! Praege! De pauze is voorbij.

In het stadion stijgt de spanning weer. Dan komt Kenny Marks, een gospelzanger, binnen. Een gekrijs dat niet had misstaan bij een concert van Take That, krijgt de overhand. Een kwartiertje later hebben de EO-vrouwen het niet meer en ze zijn door het dolle heen van deze playboy. De teksten waren overigens van het zelfde peil als "De Heer Regeert" en de muziek gejat van The Dire Straits, Phil Collins en Queen. Dan komt Bertje! Bertje! Beeeeeertje! weer wat vertellen. Niet dat iemand luistert, maar toch. Iedereen heeft meer aandacht voor al die mensen die uitglijden op het door de regen spekglad geworden hout. Lekker christelijk werd ieder slachtoffer getrakteerd op een lachbui van zo'n 22.998 jongeren en hun familieleden. Dan komt de volgende ster, Ralph van Manen, het podium op. Hij speelt unplugged en later toch maar weer plugged. Ook nu weer veel invloeden van o.m. Genesis en The Golden Earring. Dan komt Carola met haar optreden. Ze probeert een zgn. Black Gospel Choir te imiteren, maar komt niet verder dan een paar stevige uithalen a la Andre Hazes.

Dan nadert het einde. Iedereen die nog geen lid was van de EO wordt dit nu, na een bevel van Van Leeuwen. Ik denk dat ik de enige persoon was die het stadion verliet zonder lidmaatschap. Gehersenspoeld verlaat men dan het stadion en het is duidelijk dat men nog steeds niets begrijpt van Genesis' "Jesus, he knows me". Onder het motto "there will be no doubt in your mind, you will believe everything we are saying" verlaat iedereen opgetogen het stadion. Nou ja, opgetogen?

Richard "eigen wil" Engelfriet, januari 1995.

P.S. Ik stel mij niet aansprakelijk voor enige geestelijke of fysieke schade, voortvloeiend uit het al dan niet lezen van dit artikel.